دختره میخواد مستقل باشه

کار

chapkhooneh — Sun, 13 Apr 2008 19:13:07 GMT

من دارم به طور آزمایشی سر کار میرم!!

دیروز اولین روز کار من در سال 87 بود.

من باهوشم!

chapkhooneh — Tue, 11 Mar 2008 09:00:18 GMT

اولین روزی که برای قرارداد و این صحبتا اومدیم خونه حاج خانوم صابخونه من تو یه شرکت تبلیغاتی کار می کردم. صبح میرفتم شرکت و شب برمیگشتم. فاصله اون شرکت تا خونه ام هم خیلی زیاد بود. روزایی هم که هم دانشگاه میرفتم هم سر کارکه خیلی دیرترمیومدم. حالا دیگه حاج خانوم و همین همسایه پایینی مطمئنن که من هیچ وقت به جز روزای تعطیل و شبا خونه نیستم. خوب از بعضی جهات بد نیست چون کافیه این حاج خانومه بفهمه که من سر کار نمیرم و خونه ام منو ول نمیکنه باید همش پیشش باشم و بشم همدمش. جالبیه قضیه اینجاست که جدیدنا هم متوجه شدم اینا که میدونن من نیستم چقدر حرف در مورد من بینشون رد وبدل میشه!!! مثه همین چند دقیقه پیش که حاج خانوم با صدای بلند داشت داستان هایی بس شگرف در مورد من و اتفاقاتم برا این خانومه تعریف می کرد...

با این همه مشکلات و فشارهای روحی حاکی از بیکاری و ول معطلی اینجانب و اینکه اگه یه روزی حاج خانومه بفهمه که شبایی که بهم زنگ میزد و میگفت از سر کار اومدی بیا یه چایی بخورتا خستگیت در بره، بنده به هیچ عنوان دچار خستگی حاصل از کار نبودم چه آبروها که از من نمیبره، باز هم من هیچ تلاش مثبتی در راستای فرار از این وضعیت نمیکنم. اصلاً دقیقاً نمیدونم چطور باید دنبال کار بگردم. کارم شده جستجو در روزنامه ها و آگهی ها و ... که اعتبار زیادی هم بهشون نیست و اصلا آخر سالی فایده ی چندانی هم نداره. بهتر بگم اعتقادی هم بهشون ندارم. همیشه دوست داشتم از طریق یه معرف جایی برم. یه معرف مطمئن که مطمئن هم باشم جایی که میرم هر جایی نیست... هر چند جدیدنا هر جایی هم رفتم!!

همش فکر میکنم بنده یک استعداد کشف نشده ی بسیار ارزشمندم که نباید کار حرفه ایم رو از هر جایی شروع کنم. و هر روز دارم آب میشم و کسی هم نیست که بیاد و منو کشف کنه!!! و حقم از زندگی خیلی بیشتر از این حرفاست و آخر استعداد و ایده و فکر نابم... و آخر باهوشی و اینا هستم و کافیه زمینش مهیا باشه تا بنده بدون اینکه چیزی رو بهم آموزش بدن با هوش سرشارم خودم بتونم یاد بگیرم... و در مواردی هر چند بسیار ناچیز همین طور هم بوده ولی کو موقعیت؟؟؟؟؟

جالبه چند روز پیش وقتی داشتم با دوست استرالیایی ام (خداییش تلفظش خیلی سخته!!) چت میکردم که آقاییه حدود 50 ساله، باورش نمیشد که فارغ التحصیلای دانشگاهی در ایران باید خیلی خوش شانس باشن که بلافاصله بعد از اتمام دانشگاه برن سر کار!! و اصلا این موضوع براش قابل هضم نبود. حالا بلافاصله که پیشکش ما با کمی فاصله هم قبول داریم!!

ولی راست میگن هر جای دنیا که بری آسمون همین رنگه!! مردا مردن دیگه!! اینجا و آفریقا و استرالیا و مریخ هم نداره. به هر حال اتفاقاتی بسی شگرف در حین چتیدن با این آقا باعث تثبیت این نظریه در ذهن اینجانب شد و فهمیدم که ظرفیت های این موجودات بسی در یک اندازه و البته بسیار ناچیز است!! بلهههههه

جمعه رفته بودیم دربند. هوا غوغا بود. نه خیلی سرد و نه خیلی گرم. ما هم مثه بچه مثبتا رفتیم بالا و موقع برگشتن جایی نشسته بودیم که کمی خستگی در کنیم که ییهویی دیدم ای دل غافل این زوجین گرامی که دارن دست در دست هم میان بالا چقدررررررر آشنا هستن!!ای بابا اینکه مریم هم اتاقی سابقمه... ای ول بابا... خلاصه کلی با هم خوش و بش کردیم و آقای محترم بسی مودب تشریف داشتن که حتی جواب سلام ما رو هم ندادن. حالا کجای این قضیه جالبه الان واست میگم... خوب این مریم خانوم که بعدنا فهمیدیم در اصل اعظم خانوم هستن!! بسیار بسیار در نظر اینجانبان مشکوک تشریف داشتن. و وقتی پای خانواده و سال تولد و این چیزا هم وسط میومد که دیگه بدتر. یه روزی ایشون االتفاط یا الطفات فرمودن که 25 سالشونه و این حرفا... یه شبی که نسیم اون یکی هم اتاقیم به یاد نامزد از دست رفته اش رفته بود و برا خودش زده بود زیر گریه، مریم خانوم بالاخره دست از مشکوک بازیاش برمیداره و برا دل داری نسیم شروع میکنه از زندگی خودش گفتن!! که طی این عملیات انتحاری کشف میشه که ایشون یک خانوم 32 ساله ی متعلقه یا ؟(خدایا من چرا اینقدر املام ضعیفه؟؟) هستن که یک دختر 14 ساله هم دارن!!!... و بیچاره نسیم همون جا سکته رو میزنه و بعدش هر چی نامزد و گریه و اشک وفغان بوده رو با خودش به گور میبره...

یه روز از روزا که همگی با هم رفته بودیم نمایشگاه بین المللی کتاب، و حدود 7-8 تا دختر ترگل مرگل آرایش کرده ی چشم به در دوخته بودیم!! پسری کم سن و سال با اسب سفیدش عدل اومد سراغ همین مریم خانوم و بهش پیشنهاد داد و با هم دوست شدن و ما بقیه دست از پا درازتر به سمت خوابگاهمان برگشتیم!! و این بنده خدای اسب سوار هیچ وقت نفهمیده که دوست دخترش یه دختر 22 ساله نیست و بلکه یه زن 32 ساله است و بهش حق هم میدم که نفهمه!! ما که هم اتاقیاش بودیم نتونسته بودیم تشخیص بدیم، چه برسه به اون بدبخت!!!

و مریم همیشه با افتخار میومد و میگفت که چطور تیغش زده و به کجاها کشوندتش، که یادمه یه روز سر این مسئله باهاش دعوام هم شد. فکر کن دخترش ( که ما همگی به جز نسیم فکر میکردیم خواهر کوچیکشه و نسیم هم خداییش هیچ وقت به من لو نداد!!) بهش زنگ میزد و گریه میکرد که جمعه ها بیا خونه ولی خانوم تهران میموندن که آقای اسب سوارو بتیغن! ای نامررررررد یا همون ای نا زن!!

دیروز همه کارامو ول کرده بودم و داشتم برا بار چندم فیلم زندگی و مرگ فروغ فرخزاد رو میدیم. خواهر، مادر و آشنایان فروغ در موردش صحبت میکردن. جایی مادرش گفت که همه بچه های من اهل مطالعه بودن. مثلاً فروغ همیشه روزنامه با خودش میبرد تو توالت و حالا حالاها بیرون نمیومد... مثه اینکه خیلی روم تاثیر گذاشته بود و همون طور که بنده هم یه جورایی دچار حس خودبزرگ بینی و خود باهوش پنداری و این چیزا هم هستم وقتی دیشب مامانم زنگ زد و شاکی شد بود که دیگه خسته شده که از بس موقع خونه تکونی روزنامه و مجله و کتاب داره جمع و جور میکنه، بهش گفتم مامان جان این که خیلی خوبه، عوضش وقتی اومدن در مورد من باهات مصاحبه کنن، میتونی بگی بچه ام شدیداً اهل مطالعه بوده!!

دوست اصفهانی

chapkhooneh — Tue, 04 Mar 2008 20:55:19 GMT

دوست اصفهانی داشتن هم یه موقع هایی بد نیستا...

دوباره امشب موبایلم:

دیرین دینگ دین دیریم دینگ....

من: الو؟ ندا؟

ندا: (با لهجه ی اصفهانی غلیظ بخونین ) سلاااااااااااام ن، خوبی. ببین یه فکر جدید دارم... گوش میدی؟

من: ...

ندا:ببین من تصمیم گرفتم میلیاردر بشم... یه فکر جدید بکر دارم... می خوام تو دنیا مطرح باشم، می خوام اسمم تو تاریخ ثبت بشه، میخوام یه هتل بزرگ خارج از کشور طراحی کنم، می خوام ...

من: خوب؟ جدی؟ چه عالی؟

ندا: می خوام ... می خوام ... می خوام ...

یادم میاد هنوز 2هفته نشده که زنگ زده بود و میگفت می خواد بره تو کار گاز و باند پزشکی و مثل همیشه می خواست منم باهاش شریک بشم...

ندا: گوش میدی ی ی؟؟؟ ببین میای تو گروهمون، خوب همه از همین کارا اوج میگیرن و معروف میشن دیگه..

من: خوب آره، نمیشه که آدم همین جوری ول بگرده (کنایه از علافی و ول گشتن حاضر خودم)

ندا: بابا ن تو که این همه کار بلدی بیا و یه امتحانی بکن، من کارو شروع کردم. بیا و همکاری کن...

خوب، حرفاش منطقی بود. بلندپروازیاشو و اینکه هیچ وقت از رو نمیره و فکراشو هر چقدر هم به نظر بقیه عجیب باشه، باز هم به راحتی مطرح می کنه رو دوست دارم. ولی خوب برنامه ای که شروع کرده بود باید تا عید جواب می داد و به نظرم از لحاظ زمانی فرصت خیلی کمی داشتیم که این همه برنامه ردیف بشه. ولی خوبیش این بود که یه فکر قدیمی انجام نشده رو یادم آورد و باهاش مطرح کردم و کلی تشویقم کرد. که آره بیا و از این راه وارد شو و این طوری شروع کن و از این حرفا...

خوب بد هم نبود برا تنوع یه سری هم به اون عوالم بزنم... ولی ندای عزیزم این کارا همگی موقتن... نمیشه رو درآمدشون حسابی باز کرد، ولی حرفات و جاه طلبیات و اینکه چقدر اصالت اصفهانی داری!!! تمدد روحیه ی خوبی برام شد.

دوباره امروز امامزاده صالح و تجریش و غوغای خرید عید... موقع زیارت ضریح صدای دعا و حاجت طلبیدن خانمی رو بغل گوشم میشنیدم: خدایا اگه جواب کنکور رو دادن و اسمش تو روزنامه بود، نذر می کنم...

شنیدن صحبت های خصوصی دیگران همیشه برام عجیب و سئوال برانگیز بوده، حتی اگر اون دیگری خدا باشه. نمی دونم چرا شیطنتم گل کرده بود و از شنیدن حرفاش خندم می گرفت.

خدایا ما بنده هات چقدر زیاده خواهیم و در عین حال چقدر خواسته هامون کوچیک و حقیره. فکر کردم اگه کس دیگه ای هم صدای منو موقع دعا کردن میشنید حتماً همچین قضاوتی میکرد. چون مشکلاتی که ما در حال حاضر نداریم و دیگران دارن به نظرمون خیلی کوچیک و غیرقابل مطرحه. فقط خداست که تو هر موقعیتی حرفای بنده هاشو میشنوه و از کوچیک و بزرگ بودن خواسته هاشون شاکی نمیشه...

مرا از این ستاره ها جدا مکن
نگاه کن که موم شب براه ما
چگونه قطره قطره آب میشود
صراحی سیاه دیدگان من
به لالای گرم تو
لبالب از شراب خواب می شود
به روی گاهواره های شعر من
نگاه کن
تو میدمی و آفتاب می شود...

مفت خوری

chapkhooneh — Mon, 25 Feb 2008 19:53:25 GMT

نمیدونم... شاید توقعم از زندگی بالاست. ولی مگه بده؟ بده آدم نخواد به هر موقعیتی تن بده؟ نخواد با هر کسی نشست و برخواست کنه؟ احساسشو با هرکسی شریک نشه؟ به هر کسی لقب دوست نده؟ و مهمتر از همه به هر محیط شغلی رضایت نده؟ این خودبینیه؟ یا غروره؟ یا خودبزرگ بینیه؟ جایی خوندم غرور زیاد از عدم اعتمادبه نفس نشأت می گیره. شاید هم واقعاً اعتماد به نفس ندارم... ولی با اینکه خیلی به کار احتیاج دارم و تو مصاحبه شغلی دلخواهمم قبول نشدم، اصلاً دوست ندارم برم اونجا. اونجا کجاست؟ یه شرکت که معرفیم کردن و اونا هم بی چون و چرا قبولم کردن. حقوق پیشنهادی ام رو هم قبول کردن. ولی محیطش و موقعیتش اصلاً مورد پسندم نبود... خوب دوست ندارم تو جایی که هیچ تعلق خاطری بهش ندارم و احساس بدی نسبت بهش دارم کار کنم... میفهمی؟؟ جایی که تک تک حرکات اطرافیان و همکاراتو در شأن خودت نبینی ... و مقامت با مقام بقال و پارچه فروش و لبوفروش زیاد فرقی نداشته باشه... شایدم این یه برداشت سطحی از موقعیت اونجا بوده... یه برداشت در عرض 1 ساعت ... ولی خوب بر اساس چیزایی که دیدم برداشت غلطی هم نبوده... بابا میگم که مغروری... زیادی خودتو دست بالا گرفتی دختر!! خوش خیال !!

ولی خوب بهتر از مفت خوریه، نه؟ از اینکه هر ماه چشم به جیب بابات بدوزی در حالی که اسمتو گذاشتی دختر مستقل!! و فکر هم میکنی مستقل بودن به همون تنها زندگی کردنشو و بس...!!

امروز با سپیده رفتیم امامزاده صالح... تو راه خیلی دعا کردم... یادمه تو اتوبوس هر چی دعا و ادعیه مختلف بلد بودم و همرام بود خوندم... جالبه بعد از این همه مدت فراموشی خدا، یادم افتاده بود یکی هم اون بالا هست... تو خود امامزاده هم همش نذر می کردم... دلم میخواست حالا امروز که جواب میدن قبول شده باشم... شایدم میخواستم تو این روز خاص اونجا باشم که در مقابل هر جوابی آرامش داشته باشم... نمیشد راحت از کنارش رد شد... شغل واقعاً ایده آلی بود... احساس میکردم من هم همه ی امتیازات لازم رو دارم... تسلط به نرم افزارها..زبان انگلیسی ... تجربه... ایده... ولی گویا فقط احساس می کردم.

جات خالی عجب صفایی بود، محیط امامزاده، چقدر سبک شدم. تجریش هم غوغایی بود... همه در حال خرید عید... بازارا شلوغ و پررونق...

تا عصر خبری نشد... ولی من مثه یه آدم ابله امیدوار بودم... دلم الکی الکی روشن بود. ولی چرا زنگ نمیزنن؟ اخرش گفتم هر چه باداباد... خودم زنگ زدم به آقای مهندس گ. با کلی من و من ببخشید و اینا گفت که یکی دیگه رو استخدام کردن و شرمندست که نتونسته زنگ بزنه و بهم اطلاع بده... منم گفتم که از آشناییش خیلی خوشحال شدم و امیدوارم بتونم تو کارای موردی کمکشون کنم... همه ی عزممو جزم کرده بودم که مبادا ناراحتیم خیلی تابلو بشه... شاید واقعاً صلاح نبوده... به خوش خیالی خودم خندم گرفته بود...

دلم به حال همه ی خانواده های عیال وار و کم درآمد مستاجر میسوزه... حالا میفهمم چقدر ممکنه به همشون سخت بگذره... مخصوصاً این دم عیدی...

پول اجاره خونه نصفه و نیمه حاج خانوم تازه از راه رسیده رو بهش که دادم کلی منت گذاشت سرم که چرا دیر دادی و من با این قلب خرابم پول لازم داشتم و رفتم تو صف بانک و حالم داشت بد میشد و ... (در نظر داشته باشین که خانوم ماهی نزدیک 1 میلیون درامد داره...و نوش جونش) چیزی نگفتم... گفتم بقیه شو فردا میارم ببخشید که دیر شد. ولی خوب حقشه... باید ازم بگیره. به اون چه که من بیکارم یا تو مصاحبه رد شدم. نه؟؟

الان همین قدر میدونم که حالم زیاد خوب نیست... روزای تاریکی رو در پیش میبینم... من از اولشم به فال و این چیزا اعتقادی نداشتم... ولی 2-3 باری که به اصرار دوستام پیش فالگیر رفتم گویا از سر بی اعتقادی فقط معتادش شدم... تو شهر خودمون دوستم تعریف زیادی از یه خانم فالگیر میکرد...میگفت همه ی جزئیات ازدواجشو قبلاً بهش گفته و واقعاً هم اتفاق افتاده بود. دوستم یک ماهی هست که عقد کرده. مدتی که اونجا بودم به زحمت تونست یه وقت ازش برام بگیره... رفتم پیشش...یه فال قهواه برام گرفت. انقدر چیزای خوبی بهم گفت که ذوق مرگ شده بودم... شاید رو حساب حرفا و ترسیمات دقیقش از یه شغل خوب تو آینده ام بود که اینقدر الکی به قبول شدن امیدوار بودم...

حالا انگار که دوستم این وسط مقصر باشه بهش اس ام اس زدم که این یکی فالگیرم که توزرد از آب دراومد!! اونم در جواب گفت شرمندم!! گفتم عزیزم تو چرا شرمنده ای؟؟ مثه اینکه نتیجه فال همشون برا ما برعکس از آب درمیاد .

خرافاتی شدیم رفت!!

خدایا توکلم به تو و بس.

تو این موقعیت تنهام نذار... تو این روزا فقط تو رو دارم وبس. میدونی... میبینی... کمکم کن....

محرومیت اینترنتی...

chapkhooneh — Sun, 24 Feb 2008 11:46:18 GMT

خوب اینجایی که من زندگی می کنم یه خونه قدیمیه بزرگه تقریبا تو جنوب تهران (البته بیشتر نزدیک به مرکز تا جنوب) که بین آپارتمانایی که تو این منطقه میسازن تقریباً گم شده... هر دو طرف خونه رو کوبیدن و دارن آپارتمان سازی میکنن، اینو از لحاظ امنیتی گفتم... خودت که میدونی کارگرای افغانی و ویرانه های به وجود آمده برای معتادان در آخر شب و اینا... خونه هم قفل و چفت و بست درست و حسابی نداره ... طوری که اوایل من هیچ وقت کلید همرام نمیبردم چون میدونستم در خونه همیشه بازه!! به جز حاج خانم صاب خونه که اون ور حیاط میشینه یه همسایه هم دارم که پایین خونه من میشینن 2 تا پسربچه کوچولو هم دارن که اگه گیس و گیس کشی اون اوایل پیش نیومده بود، تا حالا عاشقشون شده بودم... هرچند الان هم اختیارمو از دست میدم و نمیتونم وقتی جلو پدر مادرشون سرسنگین هستم و اونا هم حضور دارن جلف بازی درنیارم و قربون صدقه شون نرم... اونا هم منو خاله ن صدا میکنن...

اینارو گفتم چون هیچ وقت تا حالا در مورد خونم توضیح نداده بودم... دیروز که اومدم خونه این خانم همسایه اومد و گفت حاج خانوم رفته خونه فامیلاش و شب هم نمیاد... امیر اقا هم شیفته منم خیلی میترسم نمیتونم تنها تو خونه بمونم (این خانوم ترسو تا حالا تنهایی تا سر کوچه هم نرفته!!) من میرم خونه مادرشوهرم. گفتم بهتون خبر داده باشم!! تو تنهایی نمیترسی؟ ؟ منم خیلی سرسنگین گفتم: نه! من دیگه عادت کردم!!

به هر حال با این توضیحاتی که از موقعیت خونه دادم شاید هر کس دیگه ای هم بود هر قدر هم شجاع یه کمی از خالی بودن خونه به اون بزرگی میترسید ولی سعی کردم که بهش فکر نکنم... جالب اینجاست همه ی اتفاقات عجیب هم تو این لحظات تنهایی میوفته... صداهای عجیب غریب.. صدای راه رفتن و نفس کشید یه شخص تو حیاط... صدای باز و بسته شدن در زیززمین ... همش منو از جام میکند و بدو پشت پنجره حیاط رو دید می زدم... لامپ اتاق هم بر اثر ناشی گری و کنجکاوی من نسبت بهش یه جورایی انگار سوخته بود. صندلی گذاشتم زیر پام و لامپ جدیدی رو که خریده بودم بستم به سرپیچ. لامپ 200 پرنور!! انگار با روشنایی بیشتر، ترس آدم کمتر میشه.. لبخندی زدم و از پله ها رفتم بالا (فکر نکنین خونم دوبلکس ها!! از این خونه قدیمیا است که حموم و آشپزخونه و دستشویی تو بالاخونست!!) میخواستم برم دستشویی که احساس کردم یه صدایی میاد. بدو از پله ها اومدم پایین که دیدم از روشنایی خبری نیست... اتاق تاریکه تاریک بود... خوب آدم میترسه خوب... !! گفتم شاید یکی اومده و خاموش کرده... ولی بعد از وارسی فهمیدم انقدر من به اون سرپیچ بدبخت ور رفتم و مهندس بازی درآوردم که یه مرگیش شده... خلاصه همینقدر بدون که شبی تنها و تاریک رو با صداهای ناآشنا سپری کردم... امیدوارم امشب با دیشب یه تفاوتایی داشته باشه...

(خوب تو این فاصله رفتم ناهاری که پخته بودم و نمیگم چی بود جون خودمم اسمش رو نمیدونم رو خوردم و الان با یه شکم سیر اومدم سراغ ادامه ی ماجرا) خوب... من تلفنم این مدت یک طرفه بود و همش به انتظار اون آقا بودم که چندرغاز پول بنده رو بده تا پول 2 تا قبض پرداخت نشده رو پرداخت کنم... ولی تا خود این لحظه من یک قرون هم نگرفتم ازش... اگه یادت باشه گفتم اصلاً پول نمیگیرم و زدم بیرون بعد که با ج.ر مشورت کردم که خودش معرفم به اون موسسه بود گفت هرچقدر هم کم، ولی ازشون بگیر مال باباشون که نیست و من هم با ناز زنگ زدم به آقای آ که بله چون آقای ر گفتن من پول میگیرمااااا والا من این مقدار رو قبول ندارم.فکر کردم میگه واقعاً لطف میکنین تشریف بیارین چک حاوی چندرغاز رو ببرین ولی نه تنها نگفت بلکه منی که اینقدر ناز میکردم حالا روزی ده دفعه برا گرفتن همون چندرغاز هم بهشون زنگ میزنم... مطمئنم این دفعه موبایلم یک طرفه میشه!!! بابا زنگ زد گفت به حسابت پول ریختم... شرمنده از این موضوع پول اجاره رو از حسابم برداشت کردم که البته چیزیم تهش نموند... بعد که اومدم دیدم حاج خانوم نیست و معلوم نیست کی برگرده از پول اجاره براشتم وقبضای تلفن رو پرداخت کردم... آخه دیگه حوصله ام بدون اینترنت خیلی سرمیرفت... هرچند شبا صداهای مرموز اذیتم میکنه ولی کاش حاج خانوم حالا حالاها خونه ی فامیلاش بمونه....

سه شنبه 30 بهمن ژوژمان کارای نهایی پروژه و تحویل رساله و پایان نامه بود... بعدش که اومدم خونه احساس کردم چقدر همه چی خالی و بی مفهومه ... چقدر بی هدف و پوچم... هرچند وقت آزاد باعث میشه خیلی راحت تر و مدت بیشتری برم پیش خانوادم ولی این مدت مجردی و تنها و مستقل زندگی کردن باعث شده به غیر خودم به هیچ کی اتکا نکنم...به هیچ کی توضیح ندم کی میرم کی میام... هر وقت هر چی دلم خواست بخورم هروقت خواستم بخوابم هر جایی دلم خواست برم تا 4-5 صبح پای درددل دوستام تلفنی بیدار بمونم خونه رو به هر شکلی و هرجوری که دوست دارم دربیارم عکسا و پوسترایی که فقط خودم میفهممشون به هر جایی رو دیوار بزنم ... خونه رو از فرط کثیفی و شلوغی تحمل نکنم... جورابای نشسته ام رو بارها بپوشم ...ظرفا رو تا وقتی هیچ ظرف تمیزی باقی نمونده باشه نشورم ..هر لباسی و هر مدلی که دلم میخواد تو خونه بپوشم هیچ چیزو سرجاش نذارم و .و .و به هیچ کی هیچ توضیحی ندم... اینا شاید چیزای خیلی خوبی نباشن ولی از من یه آدم مستقل و خودرأی ساختن... آدمی که احساس میکنه دیگه خودش مسئول زندگی خودشه... دیگه نیازی به مشورت آنچنانی با خانواده نداره و حالا خودشه که باید تنهایی آیندشو بسازه... آینده سازی و باهدف زندگی کردن هم مستلزمه اینه که یه کار خوب و درآمد ثابت داشته باشم....البته یه جای خیلی توپ و درست درمون رفتم برا مصاحبه شغلی... خدایا اگه صلاحه جوربشه برام دعا کنین... خیلی برام مهمه... انگار مستقل بودن و تهران موندنم خیلی وابسته به این شغله... از هر لحاظ ایده آلم بود... فقط زیادی شمال شهر بود که برا اونشم یه فکری میکنم... تو رو خدا دعا کنین ... فردا قراره بهم جواب بدن که ردم یا قبول...

آوامین گلم ... خیلی ممنونم که درنبودم به وبلاگم سرزده بودی... مثل همیشه گرمای وجودت و پیشنهادات شیرینت تلخی پست قبلی رو کم کرده بود... دوست دارم تا اینجا هم که پافشاری کردم با مساعد شدن شرایط و پیدا کردن یه کار خوب بتونم بازهم وایستم و مقاومت کنم... دلم میخواد تو سال جدید همش از موفقیتا و پیشرفتام دم بزنم نه از اجاره ی عقب افتاده و پول آب و برق و گاز و تلفن و موبایل و و و ... دلم میخواد باانرژی باشم و به نگرانیای پدر و مادرم هم خاتمه بدم... دلم میخواد بشم همون آدمی که اون خانومه تو فال قهوه ام ازش دم زد ... یک آدم موفق و خوشبخت با یک آینده ی شغلی خیلی خوب و خاص و یک خانواده ی عالی... دلم میخواد به همه ی رویاهام برسم... خیلی زود... دوست دارم این کابوسا و محرومیتا زود زود تموم بشن.........

خدایا کمکم میکنی؟؟؟؟

و باز هم سیاهی...

chapkhooneh — Wed, 16 Jan 2008 18:15:18 GMT

همه چی سیاهه، سیاهه سیاه... مشکل از کجاست؟ تا چند روز پیش برای تک تک ساعات آیندم تشنه و منتظر بودم، با خودم میگفتم می شه، تو میتونی... حرفای قشنگ چقدر قشنگ امیدوارم میکردن... انگار دیگه به خودم ایمان آورده بودم... ولی کو؟ کجاست اون همه قشنگی؟ چرا امروز همش زیر لب به خودم میگفتم تو باختی؟ داشتم که میرفتم خودم و تواناییامو معرفی کنم، هی از درونم یه چیزی بهم میگفت: دیوونه داری میری که ببازی،اینو میدونستی؟

ضعیفم؟ آره، هستم... ولی مگه میشه دید و طاقت آورد... مگه با دیدن ناعدالتیا میشه نلرزید و گفت حالا تنها از پسش برمیام یا نه؟ یاد خوش خیال بودنم میافتم...

- فاکتور اینه؟

- چرا اینقدر زیاد؟

- ما همچین پولی برای کارای روتین نمیدیم...

- شما دانشجویین...

- آخه مگه چی کار کردین؟ کار خاصی انجام ندادین...

- میخواستین قبلا صحبت کنین، به ما چه نکردین..!!

- همین عددی رو که ما میگیم بنویسین و امضا کنین...

- بیشتر از این نمی ارزه

و..

کارو گذاشتم و گفتم، اگه اینقدر کم می ارزه... باشه!! این کار هدیه من به شما! پولشم نمیگیرم... زدم بیرون

نه! شاید از باخت مالی هم ناراحت باشم... ولی قضیه اصلی اینه که اینقدر به خاطر مسائل مالی کیفیت کارم تحقیر شد... خودم و ذوق و شوق کارکردنم خورد شدن... برای پول کم دادن را ه های دیگه ایم بود... تحقیر پست ترین راهه...

زدم بیرون... سرم گیج میرفت... فکر دوباره ی اجاره خونه، هزینه ها... پایان نامه... جیب خالی خالی ام... همه جا داره میچرخه...

اگه بده، یعنی من نمیتونم... آره خوب. کارم بده باید قبول کنم. راست میگفت. وای پس اگه کارم بده یعنی هیچ جا نمیشه کار کرد... یعنی من بازندم... یعنی نشد که بشه...

چه حقیقت تلخی... حرفاشو دوباره مرور می کنم... یعنی واقعا اینقدر بد بود؟ چرا خودم نفهمیدم که اینقدر بده؟؟ ولی چقدر ضد و نقیض حرف میزد...

یاد نذرم افتادم... فکر میکردم اگه برم و دست پر بیام، اولش میرم سراغ اون دختره... همونی که هم سن و سال خودم بود. گوشه ی میدون نشسته بود، از سرما کرخت شده بود، خودشو جمع کرده بود، لباس زیادی تنش نبود، صداش از سرما میلرزید... آخی چقدر خجالت می کشید جورابایی که دستش بود رو بفروشه... با صدای لرزونی که یأس توش موج میزد آروم میگفت : جوراب... جوراب دارم...

پول نداشتم همرام، دلم می خواست یه عالمه جوراب ازش بخرم، اونم خوشحال بشه... نذرم همین بود... اگه پول کارمو بده (حقمو بده!!) میام نصف ساک جوراباشو ازش میخرم... خدایا کاش تا برمیگردم همین جا باشه...

برگشتم... دستم خالی بود... انگار که کسی اونجا منتظرم نشسته باشه خجالت می کشیدم از اونجا رد شم... نبود... خدایا کاش یکی دیگه نذرمو ادا کنه... کاش همه رو فروخته باشه و رفته باشه... خدایا شکرت... من با سوادم... این کار نشد بالاخره میشه استقلال مالی پیدا کرد... از راه های دیگه. ولی شاید اون فقط همین یه انتخاب رو داره... شاید سواد ابتدایی بیشتر نداشته باشه... شاید ... شاید... شاید... و از کنار جای خالیش رد شدم.

امروز هم دوباره: از کارتون خوشمون نمیاد...

جای دیگه: این کارا تو بازار کار جواب نمیده... نمیشه...

دیگه نمیتونم... تا دیروز رو ابرا بودم... تو میتونی... بلدی...بابا کاردرست! ولی چقدر بازار کار دل سنگه... تو دانشگاه کار رو میبینن و تواناییاتو... ولی اینجا درگیر سیاست بازیای خودشونن... اگه بگیم خوبه پول زیاد میخواد... یا پر رو میشه ... یا کم کار میشه...

یا شایدم دارم خودمو گول میزنم... تو همینی که اینا میگن... کارت خوب نیست... بلد نیستی... نمیتونی... نمیشه... نه نه نه ... فکرای منفی... چقدر روحم خسته است...

بابانوئل... دلم برا تشویقات تنگ شده... دلم برا امید دادن هات یک ذره شده... ذلم برا تو میتونی هات تنگ شده، دلم برا خودتون رو قبول داشته باشین گفتنات تنگ شده... دلم برای دیدن روی ماهت تنگ شده... بابانوئل میدونستی قراره اذیت بشیم... برا همین آمادمون میکردی که جا نزنیم...

ولی آخه امیدم تا اونجا قد میده؟ میتونم وایستم؟ کم نیارم؟ آه

نیست رنگی که بگوید با من، اندکی صبر سحر نزدیک است. هر دم این بانگ برارم از دل، وای این شب چقدر تاریک است...

فکر تاریکی و این ویرانی، بی خبر آمد تا با دل من، قصه ها ساز کند پنهانی...

بازم نشد..

chapkhooneh — Sat, 12 Jan 2008 21:12:18 GMT

خودمو خالی کردم... گفتم تو چنینی و چنانی... حرفایی که زدم باورم نمیشد... بی احترامی... توهین... عصبانیت... تمسخر... میخواستم دیگه واقعا ببره...

هیچ نگفت... سکوت ... سکوت

.... لبخند....

.... گفت: راست میگی... حق با تو است... تو درست میگی...

خدایا چقدر فروتنه!!... میتونه توهین کنه، جوابمو بده ... ولی فقط لبخند هر چند تلخ!!

شاید میدونه میخوام ازم ببره... شاید داره خودشو قانع میکنه...

وایستاد... همشو گوش داد...

خالی شدم ....

من چقدر کثیفم... چقدر راحت آدما رو خورد میکنم...

دوست داشتنیه مثه همیشه... فروتن ..باگذشت... فهمیده... ولی ...!!

آخه غلطه... این رابطه شاید فاجعه بشه...

- : نه میتونه سازنده باشه... ما میتونیم...

... من دوباره برگشتم!! من برگشتم به همونی که میدونم غلطه و نبایده... ازت خواستم کمک کنی برنگردم .. حالاهم تقصیر خودمه... خودم خواستم... نمیدونم ممکنه چه حکمتی توش باشه...

- من برگشتم!!

نان و پنیر!

chapkhooneh — Wed, 09 Jan 2008 20:03:56 GMT

همین الان مقداری نان و پنیر تناول کردم (شام دانشجویی) و حالا با ذوق و شوق فراوون اومدم اینجا چون التماس دعا دارم ازتون حساببببببببیییی.... خوب بعد از سمج بازی های اینجانب و بعد از اس ام اس ها و تلفن های مکرر به آقای آ (همون که ازش پروژه گرفته بودم و پول نمی داد) بالاخره ساعاتی پیش موفق به ارتباط با ایشان گردیدم و فرمودن یا فردا یا اوایل هفته ی بعد برم برا حساب و کتاب... واااااای دیگه تلفنم قطع نمیشه می تونم قبضمو پرداخت کنم... آخ جون... فقط دعا کنین از سر و ته معامله نزنه و پول درست و حسابی بهم بده...

مامانم امشب زنگولیده بود و می گفت پول کم نیاری یهو... برات چقدر پول بفرستیم ... ؟؟ باور کنین هر کاری کردم روم نشد بهش بگم ... گفتم مامان دارم.. ممنون...

ولی خوب ندارم... تو رو خدا پول این دانشجوی پرخرج بی پول رو بده آقای آ....!!

امروز واقعا هوا سرد بود.. طوری که من الان نمی توم رو صندلی یا هر جای تخت دیگه ای بشینم... چه ربطی داره؟؟ خوب داره خوب... الان می فهمین چرا؟!!

راستش بنده امروز به خاطر تحویل گرفتن پلات هام مجبور به مقداری پیاده روی در برف و یخبندون شدم و بعد از هزار تا بدبختی رسیدم به مکان مورد نظر... بله!! آقا رو!! کارمون رو قهوه ای کرده بود (ببخشیدا.. ولی اصطلاح مناسب دیگه ای پیدا نکردم) و گذاشته بود اونجا... منو میگی؟؟ یهو آمپرم زد بالا... بداخلاقی شده بودم بیا و ببین ... برداشته بود طرح بسته بندی رو از وسط آرم برش زده بود... هر چی ازش پرسیدم به چه انگیزه ای این کارو کردی جوابی نداد که نداد... خوب قرار شد دوباره پلات بگیره... اومدیم بگردیم دنبال فایل که نه رو سیستم اونا بود نه رو فلش مموری من!! بله گل بود به سبزه نیز آراسته شد...!! بعد از کلی غر غر قرار شد برگردم خونه و فایل رو دوباره ببرم!! یه مقداری خرید امتحانی تو انقلاب داشتم که نصفه نیمه انجام دادم .. انقدر سردم بودکه وسط کار بیخیال شدم و اومدم خونه... خوشحال از اینکه خطر سرخوردگی رو پشت سر گذاشتم و الان میرم پیش بخاری... شاد و شنگول که به سر کوچه رسیدم یهو دیدم که همه چی رو دارم چپکی میبینم... وا؟ چی شد؟ اینجا کجاست؟ من کیم؟ آها.. من لیز خوردم... با شدت هر چه تمام تر خورده بودم زمین و احساس می کردم کل استخونام خورد شدن .. هر کاری میکردم نمیشد از جام بلند بشم.. وسایلم هم پخش و پلا... یه آقایی بدو بدو اومد و گفت خانم کمک میخواین؟؟ من از رو زمین که دراز به دراز خوابیده بودم فقط یه جفت دمپایی با 2 تا جوراب سوراخ توش رو میدیدم و صدای اون آقاهه... هی تو دلم میگفتم آخه با اون دمپایی هات بخوای منو بلند کنی که خودتم بدتر ولو میشی..

خلاصه طی تجارب فراوونم در این زمینه تصمیم گرفتم که این دفعه سرسنگین رفتار کنم و به خودم نخندم... آقاهه وسایلم رو از رو زمین جمع کرد و داد دستم... یه پسره هم از خدا خواسته اومده بود بیرون و هی میگفت خانم اگه مسیرتون دوره بفرمایین من با ماشین برسونمتون!! حالا آی کیو خودش میدید دارم میرم به سمت انتهای یه کوچه ی بن بست ها!!!

ربطشو فهمیدین؟؟ که هوا سرده و نمیشه راحت نشست؟! خوب من الان مقداری از نواحی حساس آسیب دیده هستم و به زور نشستم!! انقدر درد داشتم که پلات رو هم بی خیال شدم و گذاشتم برا فردا...

امیدوارم جاییم نشکسته باشه...

التماس دعا !!!

برف و تعطیلی...

chapkhooneh — Tue, 08 Jan 2008 16:57:22 GMT

خوب فردا هم که تعطیل شد ... من موندم و تعطیلی و تنهایی...

سه شنبه(امروز) ژوژمان داشتیم با بابانوئل که کنسل شد ... کی باورش میشد بابانوئلی که مو لا درز برنامه ریزیاش نمیرفت مطیع تصمیم رئیس جمهور بشه؟؟!! برف کار خودشو کرد ... از سه شنبه ی هفته ی پیش که از کلاس بابانوئل زدیم بیرون با بچه ها یه سر رفتیم پامنار (برای اجرای طرح حجم پیشنهادیمون به وسیله ی اهن) بعدش هم رفتم خونه ی دوستم زهره، مامان و باباش رفته بودن مشهد و تنها بود. مامانش ازم خواست که برم خونشون... امروز برگشتم ... یه هفته مهمونی بد نبود ... البته مامانش اینا برگشته بودن ولی به خاطر برف و یخبندون نمیذاشتن بیام خونه ... بیچاره ها تو پذیرایی کم نمیذاشتن ... با منم مثه دخترشون رفتار میکردن... جنوبیای خونگرم ...

خوب اجرای طرح به وسیله ی آهن خیلی برامون گرون درمیومد تصمیم گرفتیم که حجم رو با یونولیت اجرا کنیم ... ما هم که بی تجربه!!! عین انشان های اولیه که یه چیز عجیب دیده باشن بلوک یونولیتی رو گذاشته بودیم وسط و با تعجب نگاش میکردیم.. زهره گفت عموی من به این کارا وارده پاشو بریم خونشون بلوک رو برامون برش بده.. گفتم باشه... شب شال و کلاه کردیم و هلک و هلک رفتیم خونشون... در رو که باز کزدن و ما از پله های آپارتمان بالا رفتیم، من همش تو راه فکر میکردم که عموش ممکنه چه شکلی باشه؟؟! در خونشون که باز شد من با شعف زل زده بودم به داخل که یهو دیدم یه عقب مونده با دهن باز داره بهم میخنده ... کچل و لاغر... زهره بهش سلام داد و رفت تو... اقا من کپ کرده بودم.. با خودم گفتم آخه این که میر... تو کارمون که ... منم سلام دادم.. با ترس رفتم تو... بعد دیدم یه آقای مسن از تو اتاق اومد بیرون ... آهان!! اینه عموش..!! بعداً فهمیدم که اون پسرعموشه و با این که موهاش ریخته ولی سنش کمه...

خلاصه آقای عمو کلی اره مره بارمون کرد و گفت برین خودتون ببرین ... ما هم اومدیم خونه و دوباره غصه خوردیم که آخه چه جوری؟؟ به 100 نفر زنگیدیم ... گفتن با برق داغ کنین .. کاتر رو بگیرین رو گاز داغ شه ببرین ... فلان کنین ... و از این حرفا ... ما هم کمر همت بستیم و یه پتوی پشمی!!! انداختیم وسط هال و با اره و چاقو و کاتر و انواع وسایل بی ربط افتادیم به جون این یونولیت ...دریغ از اینکه بابا آخه این خورده یونولیت ها می چسبه به پتوی پشمی آخه !! سرتون رو درد نیارم شروع به کار همان و کل زندگی مامان زهره با یونولیت ریز یکسان شدن همان!! من دقیقا شبیه آدم برفی شده بودم... برادر و برادر خانم زهره و همسایشون هم برا کاری اومدن خونشون و من رو در کمال شرمندگی در اون حال رویت کردن... همسایشون میگفت : وا؟؟؟ مامانت حالا 2 روز رفته تو باید این طوری کنی؟؟

البته نتیجه بد نشد ولی تا چند روز همش خودمون و خونه رو جاروبرقی میکشیدیم!!!

کارای ژوژمان انقدر زیاد بود که شبا تا 3-4 بیدار بودیم و صبح هم از 7 و 8 پای سیستم هامون .. تو اون روز برفی و کولاک هم کوبیدیم رفتیم انقلاب برا پلات گرفتن کارهامون... چون ترافیک بود و راه بندون مجبور شدیم نصف راه رو هم پیاده بریم... چند بار هم لیز خوردم و بیشتر از بقیه خودم به خودم خندیدم!!!

آخرشم که ژوژمان لغو شد و شب همین جور اس ام اس های تبریک و شادی بود که بچه ها برا هم میفرستادن...

وقتی مامان زهره می نشست پیشم و همش سئوال پیچم میکرد که حالا که درست تموم میشه برا چی تنها میخوای بمونی تهران و تنهایی سخت و کل حقوقتم باید اجاره بدی و مگه تو شهر خودت کار نیست و فلان و فلان و فلان .. دلم میخواست بهش بگم تو رو خدا سئوال بسه ... باور کن خودمم نمیدونم میخوام چی کارکنم ... باور کن ...

راستی اگه دیدین نیستم بدونین تلفنم قطع شده.. آخه پول ندارم قبض تلفن این ماه رو بدم...

نفس عمیق

chapkhooneh — Mon, 31 Dec 2007 16:48:29 GMT

خوب....!

از کجا شروع کنم؟؟ ها... آها..

خوب باید بگم که من ... آره من الا ن اصلاً در شرایط مساعدی نیستم!! روحی، جسمی، علمی، تربیتی، بهداشتی و ... ولی همین الان درست همین چند لحظه پیش تصمیم گرفتم که یه کمی با خودم کنار بیام و خودمو جمع کنم! آخه فردا صبح تحویل کار دارم و خیلی کار انجام نداده دارم... باید بهتر بشم... باید فعلاً یه چیزایی رو فراموش کنم و بهشون فکر نکنم...

حالا یه نفس عمیق... تمرکز...

امروز آخرین جلسه ی کلاس آقای س بود. خوب یا بد بالاخره تموم شد. استاد امروز گفت فقط کسایی از تموم شدن دانشگاه ناراحتن و بغض میکنن که دانشگاه رو یه هدف میدونن. در حالی که دانشگاه هدف نیست. این دوران مثل یه کتاب بود که شما ورق زدید و خوندید. حالا کتاب تموم شده و میرین سراغ یه کتاب جدید.من با خودم فکر می کردم که دانشگاه برام هدف نبوده، ولی خیلی دوره ی منحصر به فردی برام بوده. من دوره ی قبل دانشجویی ام اینقدر لذت بخش نبود. از همه مهمتر تجارب منحصر به فردم، استقلالم و پختگی ام که منو به این دوران وابسته کرده... راحت بگم بهم یه جورایی خوش گذشته... هیجاناتی که تجربه کردم برام جذاب بودن .. حتی اونایی که از شدت تلخی براشون ساعت ها گریه کردم!!

ولی خوب با این بغض و ناراحتی که چیزی حل نمیشه... باید به فکر برنامه های آیندم باشم. باید بفهمم که درسته این دیدارهای هر روزه با دوستانم رو نخواهم داشت و این ترس از تنهاییه که منو عذاب میده ولی حتماً دوره های دیگه با دوستای دیگه یا همین دوستان قدیمی روزای خوبی خواهم داشت... میخوام یادم باشه که حالا باید آستین بالا بزنم و دنبال کار باشم. یه کار خوب. یه استقلال مالی بزرگ. میخوام شگفت انگیز باشم. نباید تنهایی بهم غلبه کنه. درسته جای خالیه یه عشق رو تو قلبم تحمل میکنم ولی تو آینده ی خوبم عشق خوب هم خواهم داشت. دیروز یه رابطه ی غلط عاطفی ( نه دوستی عقشولانه یا بوی فرند و اینا) رو برا همیشه قطع کردم. باید زودتر این کارو می کردم ولی ترس از تنهایی مانع تصمیم درستم می شد. با وجود این دغدغه هایی که داشتم و حالا هم بهش اضافه شده کلافه ام. ولی می دونم بعدها از این بریدن و رفتن هیچ وقت پشیمون نخواهم شد. دلم میخواست لحظه لحظه ی این رابطه ی عجیب رو میتونستم اینجا بنویسم که باورم بشه که این من بودم که تو این رابطه بودم ... ولی جرأتشو ندارم... دیشب به خدا گفتم که نذاره برگردم، ازش خواستم که مثه همیشه حواسش بهم باشه... امروز ظهر مدت ها برا خودم دعا کردم... می دونم شاید در مرحله ای باشم که امکان اشتباهم خیلی بالاست ولی به غیر خدا هیچ کی نمیتون کمکم کنه... تقریباً مثه یه نجات یافته وسط یه جزیره ی ناشناخته ام... هیچ کی نیست به دادم برسه... اون بالا بالاها خداست و بس...

خدا هست...

خدا...